Kirkenes

Na een relatief korte maar pittige rit van Näätämö naar Kirkenes blijven we een aantal dagen in een comfortabel, ruim appartement mèt wasmachine. Binnen is het warm en droog, buiten koud en nat. Ingeklemd tussen de achterkant van een overdekt winkelcentrum, een grote scheepswerf en uitzicht op de parkeerplaats. Voor de deur een waakhond, hier komen we wel tot rust!

Op het plein een verzameling foodtrucks, en als de zon zich even laat zien, ziet het er meteen gezellig uit. De mannen van Kirkenes zoeken de gezelligheid met elkaar op bij de koffie. In alle koffietentjes die de stad rijk is zien we ze zitten, met sterke verhalen bij de sterke koffie.

De geschiedenis van Kirkenes wordt uitgebreid getoond in het plaatselijke Grenselandet Museum. In de Tweede wereldoorlog was er een strategische rol weggelegd voor Kirkenes. De grote schuilkelder in de stad en de vele bunkers in de omgeving herinneren daar nog aan.
In het centrum is een herdenkingsmonument te vinden als eerbetoon aan het Russische leger dat hevige strijd heeft geleverd tegen de Nazi’s met uiteindelijk de bevrijding in 1945. Naast het monument tegelijkertijd een stil protest tegen de nieuwe rol van Rusland …

Het centrum van de stad lijkt veel op die van de meeste Scandinavische plaatsen. Een winkelstraat die zo in de jaren zeventig past. Aan de bedrijven te zien zijn ze voornamelijk op toeristen gericht. Bedenk maar een safari, excursie of rondleiding, je kunt het hier allemaal meemaken.
Een elektrische fiets of fatbike huren, geen probleem. Wij doen het omgekeerde, laten de fietsen staan en huren voor één dag een auto.
Ties kan zich uitleven met de toeters en bellen van de hypermoderne auto. Wel een automaat, dat is even wennen. Na twee abrupte stops waarbij de airbags bijna in actie moeten komen zijn we wakker geschud. Vooral niet schakelen tijdens het rijden! Lilian bewaakt als een pitbull de schakelpook. Af en toe blaffen als Ties té dicht bij komt met zijn hand werkt goed, de rest van de rit verloopt dan ook vlekkeloos.

Wat een cadeautje dat het uitgerekend vandaag een zonnige dag is. Een lange lichte dag ligt voor ons! We rijden eerst naar nationaal park Øvre Pasvik met bijbehorend bezoekerscentrum. Je kunt niet zeggen dat het druk is. De informatieve film wordt speciaal voor ons gestart. Welke taal? Roept u maar!

Onze boterhammen eten we in de Botanische tuin en rijden dan een stuk verder naar de uitkijktoren. Met twee Noorse vogelaars speuren we de omgeving af op zoek naar bijzondere vogels. Vanaf een toren aan de overkant van de rivier speuren de Russen het gebied af op zoek naar ongewenste bezoekers.

Met vierentwintig uur licht in een dag maken we ’s avonds nog een uitstapje naar Grense Jacobselv, daar waar het land en de weg daadwerkelijk ophoudt. Honderdtwintig kilometer heen en weer en natuurlijk het onvermijdelijke op en neer. In de auto nauwelijks te merken, op de fiets des te meer. Onze benen vinden het wel prima zo.

De weg slingert mee met de rivier waar ergens in het midden de grens van Noorwegen en Rusland is getrokken. Er staan borden genoeg langs de weg om ons hier op te wijzen. Hier zwemmen zal niet meevallen want voordat je het weet drijf je aan de verkeerde kant. Geen badmeester om je terug te fluiten maar wel grenswachten die je uit het water komen trekken.

Midzomerfeest 21 juni? “Nee, daar doen wij niet aan, dat is iets van de Finnen en Zweden”
Tja, dan hoeven we daar niet voor in Kirkenes te blijven.
Tijd om te keren en aan de terugweg te beginnen.

* Vliegen? Uitgesloten!
* Boot? Hurtigruten klinkt goed, maar dat hebben we al eerder gedaan. Maar zes dagen varen van Kirkenes naar Bergen is iets te veel van het goede voor ons landrotten. Onderweg afstappen en over de Noorse bergen ploeteren, daar wordt het beslist niet lichter van.
* Trein? Dan moeten we eerst in Rovaniemi zien te komen.
* Bus? Laten we daar maar eens mee beginnen.

Om twaalf uur staan we in de stromende regen klaar bij de bushalte. De fietsen kunnen zonder probleem mee, plaats genoeg onder in de bus. Kirkenes laten we achter in de regen.

Op naar Neiden en dan de grens over fietsen, terug naar Näätämö in Finland. Met een beetje geluk zijn we ook nog op tijd om daar aan te sluiten bij het Midzomerfeest!