26 juni 2026

Onder de motorkap van een campertje komt een man tevoorschijn. Oei, een Fin die spontaan, uit zichzelf, een gesprek begint! Alhoewel, het is vooral eenrichtingsverkeer. In een paar minuten tijd zijn we op de hoogte van de laatste dorpsnieuwtjes en roddels. Waarschijnlijk extra belegen nieuws maar hij grijpt de kans om het te kunnen delen met vreemdelingen.
Een stukje biografie wordt ons niet onthouden waar wij gepast op reageren. Hij woont hier, verrassend! Hij is gepensioneerd, niet te geloven! Zijn campertje heeft hij voor een mooi prijsje verkocht, goed gedaan! Er staat nu een busje voor de deur waar hij ook prima in kan slapen als hij gaat vissen, tof! Hij is ooit in Nederland geweest voor zijn werk, poehpoeh!
Dan is het onze beurt, maar onze vraag of vanavond Midzomer wordt gevierd is een brug te ver, hij duikt weer snel terug onder de motorkap om verder te sleutelen.

Als we rondkijken zien we dat de BBQ al klaar staat, maar het rendiervlees loopt nog rond. Het dorpsplein is schoon geveegd maar er is nog niemand te bekennen. Wij zijn de eersten en een paar uur later staan we nog steeds alleen. Geen bewoner te bekennen en wij zoeken ons bed op in het hostel.

Om middernacht worden we wakker en staan op, geen feest maar wel ons eigen Midzomernachtmoment om van te genieten.
Het kan niet beter: een stralende zon, rendieren die de bbq ook hebben gemist en een lege dansvloer. Maar niet voor lang …
Binnen de kortste keren krijgen we gezelschap. Als de ongewenste feestvierders te opdringerig worden houden wij het voor gezien en trekken ons terug uit het feestrumoer.
In polonaise lopen we naar binnen, de muggen feesten de rest van de nacht door maar daar hebben wij met gesloten ramen en deuren verder geen last van.

’s Ochtends zijn de feestgangers nergens meer te bekennen, die liggen vast en zeker hun roes uit te slapen op een warm, windstil plekje.
Voor de deur van het hostel worden we opgepikt door het busje. Wat een service!
Op de heenweg naar Näätämö heeft de chauffeur deze collega al ingelicht dat maandag misschien twee passagiers met twee fietsen klaar staan. “Je hoeft je geen zorgen te maken of het allemaal gaat passen. Die fietsen passen altijd, ongeacht hoeveel andere bagage. Daar zorgt die Nederlander wel voor”.

In Ivalo stappen we over op de grote bus naar Rovaniemi. Als we onze laatste hap brood door slikken komt de bus aan rijden. Ergens langs de route stapt nog een Ierse fietster in. Zij is onderweg van Kirkenes naar Helsinki maar heeft besloten dat ze na vier dagen meer dan genoeg bos heeft gezien en de rest van het traject met bus en trein gaat.
Op het treinstation van Rovaniemi sluit een Duitse fietser aan die na de Noordkaap meer dan genoeg heeft van de regen en dezelfde keuze maakt.

De reisleiding heeft voor een uitgebalanceerd reisschema gezorgd. Bus, busje, bus, trein, boot, sluiten allemaal mooi op elkaar aan. Er is genoeg plaats in de bussen voor de fietsen en er is genoeg tijd om ontspannen over te stappen.
De rit in de nachttrein is een trage en lange zit. De enige mogelijke slaapcabine die nog vrij is bevindt zich achter in de staart van de trein. Ver van de wagon waar onze fietsen een plaats krijgen. Dan geven we liever de voorkeur aan stoelen in dezelfde wagon. Die zijn comfortabel genoeg maar niet voldoende om een hele nacht door te kunnen slapen.

Die gebroken nachtrust wordt ruimschoots ingehaald in de hut tijdens de boottocht van eenendertig uur varen naar Travemunde. Ties gaat om vier uur ‘s middags onder zeil en Lilian leest eerst de batterij van haar e-reader nog leeg voordat ze in slaap valt. De volgende ochtend om tien uur wordt het gezelschap bijgeslapen en uitgerust wakker.
De dag op zee is nog lang genoeg om de tijd te doden met het favoriete spel van het Fietsvirus. Wie kan Finse plaatsnamen op zoveel mogelijk manieren opnoemen. “Rovaniemi: Ravoniemi, Rovamimi, Rovamini, Novariemi, Rovanitie …..”, Ties wint de spelletjes iedere keer met glans, Lilian blijft met nul punten ver achter en met buikpijn van het lachen.

Langzaam worden de nachten weer langer, met weemoed nemen we afscheid van de koele, lange lichte dagen. De temperatuur begint langzaam op te lopen.
Duitsland, Travemünde, het voelt bijna als thuiskomen maar we zijn er nog niet. We kiezen een route uit naar Bad Bentheim. op het station van Osnabrück staan we klaar voor de laatste overstap naar Bad Bentheim. Dan zien we op het mededelingenbord dat de trein naar Hengelo doorgaat. dan doen we dat toch!

Jammer genoeg heeft de hitte de dienstregeling van de trein ingehaald. we horen een optimistische machinist door de luidspreker melden dat hij door mag rijden naar Oldenzaal, hoera! Hoera? Dat was toch altijd al de bedoeling en hoe zit het dan met Hengelo? Dat wordt allemaal prima geregeld met vervangend busvervoer. Daar gaan wij niet op wachten en haken af. In Hengelo eten we een hapje en fietsen dan verder naar Borculo. Nog één keer voor één nacht de tent opzetten. En dan naar huis!

Een nagenoeg ononderbroken estafettereis, in vier dagen van Kirkenes naar Borculo, onze benen snakken er weer naar om rond te draaien op de fiets. Klaar voor de laatste kilometers naar huis. Uitgerekend onze laatste fietsdag is er code rood: binnen blijven, geen inspanning leveren. Dat gaat niet lukken met twee fietsers die staan te popelen om naar huis te gaan.
Om half vijf staan we op, inpakken, ontbijten en om kwart over vijf zitten we op het zadel. De temperatuur is nog aangenaam en de wind helpt ons een handje.

Na ons tweede ontbijt bij de bakker in Zevenaar blijven we de hitte nog voor. Eenmaal over de rivieren worden we ingehaald. Naarmate het de temperatuur toeneemt, neemt het tempo af. Een korte koele stop bij McD in Nijmegen met een beker ijskoude frisdrank helpt maar kort. Zodra we buiten stappen smelten we alweer weg. Er zit niets anders op om de laatste kilometers rustig door te fietsen.
Bij familie de Bruin waar het grote en kleine grut is verzameld koelen we nog een keer af en dan het laatste stukje naar huis. Lilian heeft het er moeilijk mee, deze laatste dag, vooral de laatste kilometers voelen zwaarder dan ooit. Het lichte gevoel van het koele noorden is even ver te zoeken.
Na een oververhitte tocht landen we om kwart over een op onze thuisbasis.

Zeven weken lang was ons zadel ‘thuis’.
Met veel ontmoetingen, hoogtemeters, tassen uit- en inpakken, bananen en koffie zijn we weer veilig op onze thuisbasis!
Hier nemen we afscheid van het reisgezelschap dat het Fietsvirus onderweg heeft vergezeld. Achterop heb je natuurlijk niet alles kunnen zien en meemaken. Voor alle verhalen ben je altijd van harte welkom in Uden. Kunnen we bijpraten onder het genot van een heerlijk kopje oploskoffie! 😉

Ties en Lilian