We worden wakker in een warme tent, na de regenpakken en lange fietsbroeken tijd om de korte fietsbroeken aan te trekken!
Voor de route naar Stockholm hoeven we alleen maar de tegemoetkomende wielrenners te spotten. We blijken over een populaire wielerrondje Stockholm, Nynashamn, Stockholm te fietsen. ’s Middags komen de vroege vogels van de ochtend ons al weer voorbij op weg naar huis. Ongeveer honderdveertig kilometer op en neer, wij doen het rustiger aan met de helft aan kilometers op een dag.
Nu we een paar Zweedse provincies noordelijker zijn valt op dat mensen ons begroeten of nieuwsgierig staande houden voor een praatje. De zuidelijke Zweden, die eerder weg doken voor ons, zijn al net zo schuw als de elanden in hun bossen.
In Stockholm vinden we een appartement net buiten het centrum. Heerlijk rustig en redelijk in de buurt van de fietsenmaker.
De stad, opgebouwd uit eilanden met ieder zijn eigen karakter, maakt het voor ons overzichtelijk. Tegelijkertijd is het ook een puzzel hoe je van het ene naar het andere eiland komt, over of onder het water door.
Drie dagen hoppen we over de Stockholmse eilanden met bus, tram, metro en boot. Het is té mooi weer om musea te bezoeken. Te voet speuren we in metrostations, parken en op straat naar bijzonderheden.
metrostations
straten
parken
Als we een doorsteek willen maken bij het koninklijk paleis staan we plots tussen de betalende bezoekers. Gewend als we zijn om thuis achterom binnen te lopen zijn we per ongeluk via de achterdeur (uitgang) het paleis binnen gegaan. Nu we er toch zijn bekijken we de Zweedse koninklijke pracht en praal.
In Liljevalchs konsthall is de tentoonstelling ‘When We See Us’ te zien, hedendaagse figuratieve Afrikaanse kunst. Werken van Afrikanen zoals ze zichzelf zien. Verrassend nieuw, mooi en bijzonder voor ons.
Tassen worden gepakt, fietskleren gaan aan, tijd om weer verder te gaan. Na drie dagen Stockholm laten we de stad met onze vijftigduizend voetstappen en twee versleten tandwielen achter. Alhoewel, Ties kan het niet laten om het beste van het slechtse tandwiel mee te nemen. Het verdwijnt onder in een donker hoekje van de tas bij het reservemateriaal, hopelijk om thuis in te lijsten. De bagage wordt er zo niet lichter op …
Zoal altijd is het een hele kluif om een grote stad uit te komen op de fiets. De fietsbordjes zijn éérst nog heel behulpzaam totdat er wegomleidingen zijn en wij de draad kwijt raken. Het ene grote winkelcentrum na het andere, bijna alle snelwegen en McDonalds zien we voorbij komen.
Na dertig kilometer wordt het rustiger, behalve de tegenwind, die blijft te keer gaan. Heuvel af moeten we zelfs flink blijven trappen. Grote donkere wolken komen dreigend op ons af en lozen wat ballast als wij er onder door buffelen. Tegelijkertijd doet de wind er een schepje bovenop met harde windvlagen. We doen ons best doen om het recht te houden. Maar, het Fietsvirus wint het uiteindelijk toch en als prijs reiken we onszelf een warme, droge maar vooral windstille hut uit.
Een tweede dag tegenwind maar zonder regen. In een rustig tempo trappen we door de dag, ondertussen snakkend naar een kop koffie. De eerste veertig kilometer komen we enkel wat eenzame huizen tegen. We vestigen onze hoop op de ICA in Habro. Met een beetje geluk hebben ze een koffiemachine voor klanten.
We hebben meer dan geluk, uitgerekend vandaag viert de plaatselijke ICA een feestje met aanbieding èn koffie met wat lekkers voor de klanten.
“Tast toe! Neem zoveel als je wil, wees vooral niet bescheiden!” Nou, dat hoef je ons geen twee keer te zeggen. we nemen plaats aan de feesttafel met koffiekan en zoetigheid. Wel jas aanhouden want we zitten tussen de schappen, voor de koeling. Samen drinken we een paar bekers koffie en Lilian werkt de nodige suikerbommen naar binnen. Voldaan en met een volle boodschappenmand stappen we weer naar buiten.
Het fietsen gaat weer als een speer, op tijd een goede pauze doet ons goed!
Nee, dan kun je nergens gezellig koffie drinken in Zweden!
Gelukkig is de wind weer aan het draaien. We puzzelen met de afstand, dichtbij een camping, iets verder maar wel twijfelachtig of daar wel een camping is of nog verder. Dan moeten we wel een aantal kilometers over de snelweg. Als alternatief wijken we uit naar een B&B zodat we op kleinere wegen kunnen blijven. Wel zo veilig en ons tentje geeft toch geen commentaar en wacht geduldig tot het volgende groene plaatsje.