Een dag flink doortrappen op rustige zaterdagse wegen. Zondag wisselen we van het ene wegdek naar het andere; asfalt, puin, zand, draafpad voor paarden waar wij minder vlot over heen draven. Een paar keer dezelfde spoorlijn oversteken met gevaar voor eigen leven.
Op de valreep komen we onderweg nog een kleine supermarkt tegen met een gebruiksaanwijzing. Een zelf check-in met Zweedse App die voor ons niet werkt. De zelfbediening waar we binnen het beperkte aanbod speuren naar ingrediënten om nog iets in elkaar te brouwen. De zelfscankassa bedienen gaat dan weer feilloos. Gelukkig was de eigenaar op hetzelfde moment aanwezig en zo vriendelijk om ons binnen te loodsen en te helpen bij het maken van een keuze voor het diner ’s avonds.
We fietsen al een paar dagen over de kustweg van de Botanische Golf zonder maar iets van de zee te zien. Héél af en toe, als we iets hogerop zijn kunnen we tussen de beboste heuvels door iets zien wat op water lijkt. De nabijheid van de zee merken we eerder aan de bewolking die vanaf het oosten komt aandrijven. Binnen de kortste keren is het een aantal graden kouder waar vooral een ijskoude wind de oorzaak van is. Langs de kant van de weg gaan de korte broeken, die we ’s ochtends enthousiast hebben aangetrokken, terug naar de reservebank en komen de lange broeken weer in het spel terug. Truien èn jassen worden opgedoken.
De handschoenen zitten nu even te diep verstopt in een van de tassen, maar anders …
Zodra we onder de bewolking uit zijn warmt het weer op, totdat we in de verte de volgende koude golf zien aankomen.
Op campings is het rustig en zijn wij de enige in een tent naast enkele campers of caravans. De campingkeukens waar we kunnen koken èn zitten hebben we voor ons alleen. Met een temperatuur vergelijkbaar met die van een koelkast verhuizen we ’s avonds van de warme keuken naar ons tentje waar we warm ingepakt de kou trotseren.
Totdat een bezorgde campingeigenaar ons liever onderbrengt in het vanderhjem op het terrein.
“It is to cold for a tent. You can’t sit in the kitchen, only cook”
Het kost hem niet veel moeite om ons over te halen. In het onderkomen ontmoeten we een Spaanse vrouw op de fiets, onderweg naar de Noordkaap, die we eerder op de dag al tegen zijn gekomen. Gedrieën delen we de keuken, eettafel en gezellige gesprekken.
Na een nacht in een aangenaam warme kamer helpt de eigenaar ons voor vertrek nog even op weg met een fietsvriendelijke route.
Een lange fietsdag door bos, bos, en bos. We komen niets en bijna niemand tegen. In een dorp, slechts een handjevol huizen aan grindpaden, lukt het ons wonderwel om te verdwalen. Een behulpzame inwoner helpt ons weer op het juiste pad met het weinige Engels dat hij spreekt en het Zweeds dat wij nog veel minder spreken. Voor de zekerheid wacht hij ons aan het einde van het pad op om ons letterlijk de goede richting op te dirigeren.
Het gebrek aan een bakker of in kleine dorpen een supermarkt, die voor bewoners en toevallige voorbijgangers een koffiehoekje heeft, lossen we op met oploskoffie en een picknickbank.
Een groot verkeersbord wijst op de aanwezigheid van een hotel en laat ons koffiehart sneller kloppen. Eenmaal in het dorp zien we echter niets wat enigszins op een hotel lijkt. Ties loopt binnen bij de plaatselijke kapper, die is er wel een, maar staat al snel weer buiten. Géén hotel en géén koffie in het dorp. Dan rest ons als troost alleen de zoektocht naar een bankje voor onze eigen oploskoffie.
Bij een groot huis staan verschillende fietsen buiten, een tuinstel in de tuin en een stel op een bank. We fietsen het erf op om te vragen of we de stoelen mogen gebruiken voor onze koffiepauze.
Met een enthousiast “Hello!” worden we begroet, alsof we al worden verwacht. “Natuurlijk, neem plaats” en “Wij zorgen wel voor koffie”, “Willen jullie ook wat te eten erbij, we hebben ook nog taart.”
We zakken weg in de zachte kussens van de tuinstoelen, krijgen koffie, een heerlijke pastasalade en een Fika als toetje. “We hebben vandaag helaas geen kaneelbollen alleen taart, over van het verjaardagsfeest gisteren.” Alsof wij daar bezwaar tegen zouden maken …
In het grote familiehuis wonen drie generaties samen. “Besök!” Het ene na het andere familielid schuift aan.
Na een gastvrij en gezellig uur stappen wij weer op de fietsen. “Wacht, mag ik jullie fietsbellen nog even horen?” We geven met liefde en plezier een fietsbelconcert cadeau aan deze vriendelijke, gastvrije mensen!
Hoe zit het nu met het hotel dat op het verkeersbord staat aangegeven? Dat blijkt al twintig jaar geleden gesloten te zijn. Na de aanleg van de nieuwe snelweg E4 komt er niemand meer voorbij in het dorp. Enkel een paar fietsers op zoek naar koffie.
In Docksta krijgen de fietsen een paar dagen rust, alle kleding krijgt een gezamenlijke wasbeurt en de lakenzakken een voorkeursbehandeling met een speciaal handwasprogramma.
Wij nemen de tijd voor wandelingen in het bijzondere gebied ‘Hoge kust’. Met een stoeltjeslift omhoog, bij uitzondering, want er zijn die dag onderhouds werkzaamheden. We hebben geluk dat ze tussen de bedrijven door bezig zijn een buslading senioren naar beneden te brengen. Nu maar hopen dat ze niet vergeten dat er ook nog twee senioren op weg zijn naar boven.
We zweven omhoog, terug in de tijd. Al miljoenen jaren is deze kuststrook hier in beweging. Wat nu de top is van de Skuletberg was miljoenen jaren geleden de kustlijn. Meren die nu in het binnenland liggen maakten eerder onderdeel uit van het fjord. En nog steeds stijgt de kuststrook, ieder jaar komt er acht millimeter aan hoogte bij!
Aan de overkant, in Finland gebeurt hetzelfde, en groeien de kusten langzaam naar elkaar toe. Uiteindelijk zal een deel van de Botanische Golf veranderen in een meer. Weer een meer meer. Maar dat gaan wij niet meer meemaken.
Alle twee de terrassen van Docksta worden uitgebreid bezocht nu het kan. Het ene terras bij het bezoekerscentrum wordt gerund door Nederlanders, het andere terras in het dorp wordt gerund door weer andere Nederlanders.
Met koffie en kletsen brengen we een regenachtige dag vooral binnen door. De Oostenrijkse Alex, ultralichtgewicht fietsend naar de Noordkaap, kunnen we blij maken met wat tape uit onze voorraad. Wij blij dat hij onze bagage wat lichter maakt. Na de regenbui vertrekt Alex met ingetapete kabel en knie verder en gaat het team druk in overleg hoe de tocht verder zal gaan.
