15 mei 2026

Wat een cadeautje! Krijgen we van twee andere fietsers zomaar een hotelkamer in de schoot geworpen!

We zijn ondertussen een week onderweg.
Voor vertrek voert de kledingcommissie nog een laatste uitgebreide controle uit om te voorkomen dat er een wit katoenen T-shirt wordt meegesmokkeld. Deze keer houdt Ties zich echter voorbeeldig aan de kledingvoorschriften. Rest nog een laatste knuffel voor Jurre en Marie, die we in goede handen achter laten.

Tent opzetten, douchen, koken eten, slapen, de routine zit er vanaf de eerste dag weer goed in.
De koolzaadvelden bloeien uitbundig, de graanvelden zijn nog groen en de maïs komt maar net boven de aarde gepiept.
Door Duitsland hebben we bewust gekozen voor een snelle, en daarmee drukkere, route over fietspaden langs de weg. Een route die we zelf hebben samengesteld met hulp van BRouter-web om bekende paden te vermijden. Maar het is ook een route geworden waar campings dun gezaaid zijn. Dat betekent een relatief korte fietsdag òf een extra lange fietsdag. Per dag kijken we ergens onderweg wel hoe de vlag erbij hangt om een keuze te maken voor de overnachting. De temperatuur speelt daarbij een rol. Ook Duitsland kent de IJsheiligen en die zijn nog niet geweest, dat zorgt voor frisse dagen als de zon niet schijnt en koude nachten. In de warmte van de slaapzak is slapen geen punt maar buiten koken en eten in de ijskoude ochtenden en avonden lokt ons minder.
Als alternatief vinden we nog een jeugdherberg maar na een laatste steile klim staan we buiten adem voor een gesloten deur. Niemand te zien en niemand te bereiken … Gelukkig is er een hotel in de buurt waar we naar kunnen uitwijken.

Muttertag, Familientag, Feiertag, dat alles is geen probleem voor een hartelijke ontvangst. Fietsen mogen binnen in de hal, wij eten met de pot mee en als toetje een echt bed!
De volgende ochtend worden we vlak voor vertrek aangesproken door de twee andere gasten op de fiets. Zij hebben besloten de regen, die inmiddels uitbundig valt, te vermijden en die dag te gaan treinen. De gereserveerde hotelkamer in Nienburg slaan zij over en wordt aan ons cadeau gegeven! Vielen Dank Angela!!!

Met deze ‘warme’ verrassing in het vooruitzicht trotseren we de koude regen.
De natte, koude, winderige dagen op de fiets kosten ons geen enkele moeite om de tent ingepakt te laten. Onderweg maken we dankbaar gebruik van de bakkers om op te warmen en op te drogen met koffie en koek. De bushokjes zijn uitnodigend om te eten, zo waait en drijft de boterham in elk geval niet uit onze handen.

Ondertussen komt onze chef de technique erachter dat hij een kleine inschattingsfout heeft gemaakt … Tot groot ongenoegen van Lilian … We zijn immers niet vertrokken om na twee dagen te concluderen dat de achtertandwielen er niet meer al te best aan toe zijn!
Het Fietsvirus bereikt een koortsachtig hoogtepunt, of dieptepunt, maar er wordt driftig gezocht naar oplossingen en ondertussen fietsen we gewoon door.

Bij de Lüneburger Heide zien we minder heide maar des te meer bos waar wilde zwijnen hun best hebben gedaan het om te ploegen. Bij stille bospaden staan eenzame caravans, opgepimpt met rode feestverlichting of rode verf, te wachten op stille bezoekers. Om niemand te storen bij het feestje fietsen we stilletjes voorbij.

Vanaf Lüneburg volgen we de lange afstands fietsroute Alte Salzstrasse naar Travemünde. Tenminste dat is de bedoeling, we beginnen goed maar al snel zien we geen bewegwijzering meer. We vallen terug op onze eigen route tot Lauenberg waar de Alte Salzstrasse het Elbe-Lübeck kanaal volgt naar Travemünde. Dat kan niet missen! En uitgerekend dan komen we meer dan genoeg bewegwijzering tegen …

In de middeleeuwen werd het kostbare zout over zandpaden van Lüneburg naar Lübeck gebracht. In de eenentwintigste eeuw lijkt er niet veel verandert aan de zandpaden waar wij nu op fietsen. Negentig kilometer rechttoe, rechtaan langs het kanaal maar saai is het allerminst. We worden omgeven door vogelgeluiden waarbij de koekoek en nachtegaal de boventoon voeren. Op de groene graslanden zien we het ene na het andere ree grazen.
Al fietsend maken we een praatje met een groep lichtgewicht fietsers. Na het gebruikelijke wie, wat, waar, volgt de vraag of we misschien Hanneke en Theo kennen die een van hen heeft ontmoet tijdens een fietstocht naar Santiago de Compostella. Helaas, Nederland is klein maar ook weer niet zo klein dat we iedereen kennen.

In Lübeck zoeken we een hotel zodat de tent in ieder geval droog blijft, de fietsen gaan veilig de parkeerkelder in, de bagage kan in de opslag blijven als we het centrum bezoeken.

Rest ons nog een laatste korte etappe naar de haven van Travemünde waar we ruim op tijd arriveren voor de boot. Nu geduldig wachten voordat we aan het volgende hoofdstuk kunnen beginnen.