En ook de ‘Finse sauna’ heeft zijn werk gedaan: de schoenen zijn (bijna) helemaal droog. Buiten is het ook droog en schijnt zelfs de zon, eindelijk kunnen de korte broeken weer uit de donkerste hoek van de fietstas worden opgedoken. Onze benen en tenen krijgen na vier weken weer lucht, de zomer is weer terug!
We fietsen door het land van de Sami en daar is het wel heel erg ‘eensami’, we zien op een dag meer rendieren dan mensen.
Inari lijkt al snel een stad hoewel het niet groter is dan Volkel. Het is er in ieder geval levendiger met een museum, het Samiparlementsgebouw, activiteiten op en rondom het meer en een grote supermarkt. Bij een fietsverhuur krijgen we lucht voor onze banden en een gesponsord energiedrankje voor onszelf, daar moeten we Helsinki toch op kunnen halen!
Weer weg van de drukte haakt een Duitse fietsgenoot nog een aantal kilometers bij ons aan, blij om na een paar lege eenzame dagen weer een gesprek te kunnen voeren.
In Jomppala vinden we een prachtig plekje aan het meer. Lilian durft het M-woord niet te noemen, bang om slapende M-en wakker te maken die dan genadeloos toe steken!
Na vijfenzeventig lange, lege, stille kilometers met tegenwind waarbij we de hele dag niemand zien stoppen we bij een benzinestation annex Kaffe, annex camping tenminste volgens de kaart. Nee, een tent opzetten is niet mogelijk. Daarvoor worden we letterlijk en figuurlijk het bos in gestuurd. Om niet te worden overgeleverd aan de muggen of nog erger de knutjes, kiezen we voor de enige hut die nog vrij is. Te groot, te duur, maar wel met een èchte Finse sauna die we graag gebruiken, eerst voor onszelf en daarna om onze schoenen verder te drogen. Wat jammer van die fijne kachel en die voorraad kachelhout dat het mooi weer is…
Als we de sleutel en het afval inleveren krijgen we het advies om niet de 955 te volgen naar Kittala maar een kleinere weg, vijf kilometer verderop links. Die weg is veel beter, de 955 is onverhard, heeft veel gaten en er wordt aan de weg gewerkt. Wij nemen dit advies natuurlijk graag aan maar vragen ons later toch af of we elkaar goed hebben begrepen … De weg die we volgen is (ook) onverhard met gaten en er wordt ook aan gewerkt!?!
De camping in Kittala ziet er vaag uit, er is niemand aanwezig, er staan enkel hutten, het keukengebouw is gesloten. We zoeken een plaatsje voor onze tent en om de regen en de knutjes te ontlopen eten we in het dorp, of moeten we het een stad noemen. We zoeken vroeg onze slaapzakken op en proberen de knutjes buiten te houden. Dat is niet echt een succes en in de strijd kleurt de binnentent langzaam rood.
Vanaf Kittala is de weg drukker, zien we huizen en soms een dorp maar geen mens te bekennen. Alles ziet er stil en verlaten uit, aan de auto’s en de rommel rondom is meestal te zien dat er ook echt wordt gewoond. Het kampeerterrein in Maijaanen is net zo stil en verlaten, pas na een tijdje komt er een oudere man naar buiten en vertelt in het Fins en met weidse gebaren dat we kunnen kiezen: veld, grillhut, hut, tenminste zo begrijpen wij het. We zetten ons tentje op om te drogen en verhuizen de slaapzakken naar een van de hutjes. Douchen en afwassen kan in de bijkeuken van het oude stel, afwassen prima, douchen stellen we wel een dag uit. Dat voelt toch een beetje ongemakkelijk …
Het is een bijzondere en mooie plek aan de rivier, nu maar hopen dat de knutjes ons niet weten te vinden …
